Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2012
Μ.Ανατολή:Καζάνι που βράζει ή βραδυφλεγής βόμβα;
Γράφουν: Ιάσων Τσέτσος, Παπαδομανωλάκης Παναγιώτης
17 Δεκεμβρίου 2010, Τυνησία: ένας άνεργος 26χρονος άνδρας ονόματι Μοχάμεντ Μπουαζίζι, αυτοπυρπολείται επειδή δεν έχει να πληρώσει τους φόρους του. Μια μέρα αργότερα ξεσπούν ταραχές μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών που έχουν φτάσει στο σημείο. Την ημέρα εκείνη το ημερολόγιο έγραφε 18 Δεκεμβρίου 2010. Ήταν ακριβώς εκείνη η μέρα που ξέσπασε σ’ ολόκληρο τον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο η μεγάλης κλίμακας εξέγερση που ονομάστηκε “Αραβική Άνοιξη”, μεταβάλλοντας έτσι ριζικά τον πολιτικό χάρτη στην Μέση Ανατολή.
Αυθόρμητη ή υποκινούμενη, αγώνας για τη δημοκρατία ή ένας νέος “ιερός πόλεμος”, η “Αραβική Άνοιξη” στη Μ. Ανατολή άλλαξε τις ισορροπίες στη περιοχή με τρόπο που φαίνεται σαν κάποιος να παίζει με τη φωτιά σε μια πολύπαθη γεωγραφική περιοχή που δεν θέλει και πολύ για να εκραγεί.
Η “Αραβική Άνοιξη” και οι επιπτώσεις της στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο
Για πολλές χώρες η “Αραβική Άνοιξη” ήταν σημείο – σταθμός στην ιστορία τους. Στις περισσότερες υπήρξαν κάποιες ανατροπές στην μέχρι τότε υπάρχουσα πολιτική σκηνή με την πτώση των αυταρχικών καθεστώτων ή με μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν στον εκδημοκρατισμό της πολιτικής ζωής. Σε κάποιες άλλες παρά τις μαζικές κινητοποιήσεις, δεν έγινε καμία ουσιαστική αλλαγή στην μορφή του πολιτεύματος ούτε ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των εξεγερμένων. Θα αναλύσουμε ξεχωριστά την κατάσταση της κάθε χώρας που έλαβε μέρος στην Eξέγερση.
Τυνησία: Η “σπίθα” που άναψε την φωτιά στον μουσουλμανικό “κάμπο” ήταν ο αυτοπυρπολισμός του Μοχάμεντ Μπουαζίζι στις 17 Δεκεμβρίου του 2010. Από την επομένη μέχρι τις 14 Ιανουαρίου του 2011 βίαιες διαδηλώσεις σ’ ολόκληρη την χώρα και καθημερινές αιματηρές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής είχαν ως αποτέλεσμα την πτώση του καθεστώτος Μπεν Άλι και τη φυγή του στο εξωτερικό. Έτσι, τερματίστηκε η 23χρονη παραμονή του στην εξουσία.
Με τη φυγή του Μπεν Άλι έγινε προσπάθεια για την παλινόρθωση του δικτατορικού καθεστώτος, που όμως απέτυχε λόγω των συνεχόμενων μαζικών διαμαρτυριών και του αναβρασμού εντός του κόμματος του πρώην δικτάτορα. Το κόμμα διαλύθηκε στις 9 Μαρτίου του 2011 και στις 23 Οκτωβρίου έγιναν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά την πτώση του καθεστώτος.
Αίγυπτος: Οι διαδηλώσεις στην Αίγυπτο ήταν προιόν της εξέγερσης στην Τυνησία. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 25 Ιανουαρίου και κράτησε 18 μέρες. Τρείς μέρες αργότερα ο Χόσνι Μουμπάρακ κηρύττει τον στρατιωτικό νόμο. Ακολουθούν βίαιες διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τον αιγυπτιακό στρατό. Το δυτικόφιλο καθεστώς Μουμπάρακ πέφτει και έπειτα από ελεύθερες εκλογές τον Ιούνη του 2012 εκλέγεται πανηγυρικά ο αμφιλεγόμενος Μοχάμεντ Μόρσι ως Πρόεδρος της χώρας.
Ο νέος Πρόεδρος, Μοχάμεντ Μόρσι είναι ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Αν και ακραιφνώς ισλαμιστής έχει την αμέριστη υποστήριξη των ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά διεθνείς αναλυτές θεωρούν την Αίγυπτο ως το εκολλαπτήριο του μελλοντικού ισλαμικού εξτρεμισμού.
22 Νοεμβρίου 2012, πλατεία Ταχρίρ, Κάιρο: ο Μόρσι απευθυνόμενος σε υποστηρικτές του αναγγέλει την συγκέντωση όλων των εξουσιών στο πρόσωπό του, μέσω εκτάκτου διατάγματος. Πέντε μέρες αργότερα ογκώδεις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης ξεπηδούν σ’ ολόκληρη τη χώρα, φέρνοντας την Αίγυπτο στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου. Στρατός και τεθωρακισμένα άρματα μάχης στους δρόμους. Οι στρατιώτες όμως αρνούνται να υπακούσουν σε εντολές και κρατούν ουδέτερη στάση. Ο Μόρσι φοβούμενος κλιμάκωση την πολιτικής κρίσης, αποσύρει τελικώς το διάταγμα ενώ περνάει από δημοψήφισμα το νέο σύνταγμα της χώρας με τους υποστηριχτές του να διαδηλώνουν υπέρ του ΝΑΙ και του αντιπάλους του υπέρ του ΟΧΙ και μάλιστα να υπάρχουν και καταγγελίες για προσπάθεια νοθείας από την πλευρά της κυβέρνησης. Σε ανακοίνωση μάλιστα του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας, του συνασπισμού δηλαδή των κυριότερων αντιπολιτευόμενων κομμάτων, γίνεται λόγος για εξαγορά ψηφοφόρων και συντονισμένη προσπάθεια να εμποδιστούν χριστιανοί (Κόπτες) να πάνε στις κάλπες.
Υεμένη: Oι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις 27 Ιανουαρίου του 2011. Στις 3 Ιουνίου του 2011 ο Πρόεδρος της χώρας Αμπντουλάχ Σαλέχ ύστερα από απόπειρα δολοφονίας του, διέφυγε στη Σαουδική Αραβία. Ταυτόχρονα συγκρούσεις γινόταν σ’ ολόκληρη την χώρα μεταξύ διαδηλωτών από την μια και στρατού με την συνδρομή νομάδων καθεστωτικών από την άλλη. Στις 23 Νοεμβρίου του 2011 το καθεστώς Σαλέχ έπεσε και στις 21 Φεβρουαρίου 2012 εκλέχθηκε νέος Πρόεδρος της χώρας (ως μοναδικός υποψήφιος και με το 99,8% των ψήφων…) ο Χαιντί.
Λιβύη: Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις 15 Φεβρουαρίου του 2011. Τρείς μέρες αργότερα, οι αντικαθεστωτικοί ήλεγχαν τη Βεγκάζη. Στις 20 του μηνός οι συγκρούσεις πήραν καθαρά ένοπλο χαρακτήρα και επεκτάθηκαν στην πρωτεύουσα της Λιβύης, Τρίπολη. Η κυβέρνηση Καντάφι κινητοποίησε τον στρατό σ’ ολόκληρη τη χώρα. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι νεκροί. Άτυπη κυβέρνηση αντικαθεστωτικών στη Βεγγάζη.
Από την αρχή ήταν φανερή η υποστήριξη της Δύσης πρός τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες με την παροχή όπλων και την εκπαίδευσή τους από ξένους παρατηρητές. Στις 17 Μαρτίου του 2011 ο Ο.Η.Ε. δημιουργεί no-fly Zone στον εναέριο χώρο της Λιβύης. Ξεκινούν οι βομβαρδισμοί κατά καθεστωτικών θέσεων από το ΝΑΤΟ.
Το καθεστώς Καντάφι υπήρξε το μόνο “επικίνδυνο κράτος” μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου που προσαρμόστηκε εθελούσια σε μια συμμαχία με τις ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες που μεταψυχροπολεμικά εφάρμοσαν τη γνωστή πολιτική “του μαστίγιου και του καρότου” στους εν δυνάμει αντιπάλους τους βρήκαν στο πρόσωπο του Καντάφι τον μόνο από τα θεωρούμενα ως επικίνδυνα καθεστώτα ηγέτη, που θεώρησε ότι είναι προτιμότερη μια αξιοποίηση όλων των προνομίων που θα απολάμβανε σε μία καλύτερη σχέση με τη Δύση παρά μια ρήξη μ’ αυτήν.
Μέχρι τα τέλη Αυγούστου του 2011 το μεγαλύτερο μέρος της Λιβύης έχει καταληφθεί από τους αντικαθεστωτικούς. Στις 20 Οκτωβρίου καταλαμβάνεται και η πόλη Σύρτη, το τελευταίο “οχυρό” των δυνάμεων του καθεστώτος και ο Μουαμάρ Καντάφι εκτελείται. Έτσι τελείωσε η 42χρονη παραμονή του στην εξουσία.
Συρία: Ίσως η μοναδική χώρα στην οποία είναι ακόμα σε εξέλιξη η “Αραβική Άνοιξη” και μαζί με τη Λιβύη η χώρα από τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο στην οποία αυτή η εξέγερση μετετράπη σε ανοικτό εμφύλιο πόλεμο. Οι ομοιότητες με τη Λιβύη δεν σταματάνε εδώ. Και στην Συρία έχουμε την εμπλοκή της Δύσης (αν και καλυμμένα, για την ώρα) και είναι πολύ πιθανό ο αλ-Άσσαντ να έχει το ίδιο τέλος με τον Καντάφι.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις 26 Ιανουαρίου του 2011 στη Δαμασκό. Στις 31 Ιουλίου τάνκς βγαίνουν στους δρόμους. 136 νεκροί σε μια μερα. Στις αρχές του φθινοπώρου οι αντικαθεστωτικοί αρχίζουν να οπλίζονται και να οργανώνονται. Συντεταγμένα πλέον, ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός της αντιπολίτευσης αντεπιτίθεται σε στρατηγικούς στόχους του καθεστώτος.
Στις 12 Ιουνίου του 2012 η ειρηνευτική αρχή του ΟΗΕ κρίνει πως η Συρία βρίσκεται σε εμφύλιο. Ο εμφύλιος πόλεμος έχει πλέον αρχίσει. Αρχές φθινοπώρου του 2012 βγαίνουν πληροφορίες δημόσια πως εντός του Ελεύθερου Συριακού Στρατού δρούν ισλαμιστές αντάρτες και μισθοφόροι και πως εντός της χώρας δραστηριοποιούνται ειδικές δυνάμεις των Η.Π.Α., της Μ. Βρατανίας και του Ισραήλ. Οι αντικαθεστωτικοί αρχίζουν να χάνουν. Η Δύση προετοιμάζει “επέμβαση” στην Συρία, λόγω του χημικού οπλοστασίου της χώρας.
Ίσως ο μόνος λόγος που αναβάλλεται αυτή η επέμβαση είναι η προστασία του καθεστώτος Άσαντ από τη ρωσική κυβέρνηση Πούτιν , ο οποίος δεν είναι διατεθειμένος να χάσει το σημαντικό για τα ρωσικά εμπορικά συμφέροντα λιμάνι της Ταρτούς και έναν από τους συμμάχους του στην περιοχή.
Η Μέση Ανατολή “φλέγεται” – Η υπάρχουσα κατάσταση στην περιοχή
Για να καταννοήσουμε την κατάσταση στην Μέση Ανατολή, θα πρέπει κυρίως να μελετήσουμε τις σχέσεις Ισραήλ με τις υπόλοιπες χώρες της εν λόγω περιοχής. Η πολιτική του Ισραήλ είναι καθαρά επεκτατική και την βοήθεια και την ανοχή της Δύσης, φυσικά. Το πλανητικό γεωπολιτικό σύστημα είναι τόσο περίπλοκο, που καταντάει χαοτικό. Έτσι, γίνεται απόλυτα κατανοητό πως τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει κοινή πολιτική εναντίον ενός συγκεκριμένου εχθρού. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό σε περιοχές σαν τη Μέση Ανατολή.
Πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει την επέμβαση του ΝΑΤΟ στην φιλοδυτική Λιβύη, την στήριξη ΗΠΑ –ΕΕ πρός τον ακραιφνώς ισλαμιστή Μοχάμεντ Μόρσι και τους τζιχαντιστές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, την δημιουργία νέου συμμαχικού άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο Ελλάδας – Κύπρου –Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας, τη σύνδεση της σουνιτικής Αυγύπτου με το σιιτικό Ιράν και τέλος, την στήριξη των ΗΠΑ πρός τους Κούρδους ; Η αλήθεια είναι πως ένας μεγάλος πόλεμος ή έστω μια μεγάλη αλλαγή είναι πρό τον πυλών στην Μέση Ανατολή. Κάτι θα συμβεί και θα έχει άμεση επιρροή και σε άλλα υποσυστήματα, όπως το δικό μας. Είναι πλέον ολοφάνερο πως η Μέση Ανατολή θυμίζει μιά απέραντη μπαρουταποθήκη. Το θέμα είναι, πότε θα ανάψει το σπίρτο.
Οι Η.Π.Α. και οι τζιχαντιστές του Μόρσι
Ας ξεκινήσουμε με την Αίγυπτο. Ο νέος ηγέτης της χώρας με τις δικτατορικές τάσεις Μοχάμεντ Μόρσι, δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει την θέση του στο νέο γεωπολιτικό χάρτη που έχει διαμορφωθεί. Τον ισλαμιστή ηγέτη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στηρίζουν – όλως παραδόξως – οι Η.Π.Α. , η Ευρωπαική Ένωση, το Κατάρ και η Τουρκία. Ταυτόχρονα ο Μόρσι “πιστός στις αρχές του”, στηρίζει τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες της Χαμάς, τη λιβανέζικη Χαζμπολάχ, τους ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία και το σιιτικό Ιράν.
Την ίδια στιγμή η Αίγυπτος δείχνει να έχει το όραμα ενός απέραντου “ισλαμικού χαλιφάτου” με επίκεντρο το Κάιρο. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την Τουρκία που θέλει να κυριαρχήσει στη Μ. Ανατολή και ψυχραίνει τις σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ, καθώς “οι ΗΠΑ θέλουν την Αίγυπτο με το μέρος τους για να μην ενταχθεί στη ζώνη επιρροής της Μόσχας” – δρ. Ιωάννης Μάζης.
“Η επικράτηση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, θα μετατρέψει την Αραβική Άνοιξη σε φθινόπωρο” – δρ. Refa as-Sa’eed (επίτιμος διδάκτορας ΕΚΠΑ και ένας από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης στην Αίγυπτο). Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι επιθυμούν την επιβολή της sharia (του ισλαμικού νόμου) στην Αίγυπτο, με τις επακόλουθες ενέργειες όπως η εκδίωξη των Κοπτών χριστιανών της Αιγύπτου, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δη της γυναίκας και η καταστροφή του Ισραήλ. “Πώς γίνεται λοιπόν, να τους στηρίζει η Δύση;” – Κυριάκος Πατραγάς (τμήμα Ασιατικών Σπουδών, ΕΚΠΑ).
Η “αδικαιολόγητη επέμβαση” και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στη περιοχή
Όσον αφορά τη Λιβύη, αρχικά φαίνεται εξωφρενικό γιατί το ΝΑΤΟ επετέθη σε μιά χώρα με φιλοδυτικό καθεστώς. Η απάντηση, βρίσκεται εδώ: “Η Λιβύη ήταν το μόνο κράτος απ’ τις ταραχοποιές χώρες που ήταν με το μέρος των ΗΠΑ. Ποιός ο λόγος να της επιτεθεί το ΝΑΤΟ; Το πετρέλαιο!” – δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας (τμήμα Ασιατικών Σπουδών, ΕΚΠΑ).
Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, παρατηρούμε άλλη μιά “περίεργη” δραστηριότητα στη Λιβύη. Ο λόγος για την επικείμενη διάσπαση της χώρας. “Ήδη η Κυρηναική κήρυξε αυτονομία, την οποία όμως δεν αναγνωρίζει το εθνικό Συμβούλιο” – δρ. Μάζης
Ελλάς – Ισραήλ, συμμαχία
Ας μεταφερθούμε στην Ανατολική Μεσόγειο. Τί είναι αυτό που ενώνει Ελλάδα – Ισραήλ – Κύπρο εναντίον της Τουρκίας. Μα φυσικά, τα κοιτάσματα φυσικού αερίου νοτίως της Κύπρου!
Όσο μεγαλώνουν οι παγκόσμιες ενεργειακές ανάγκες, τόσο θα οξύνεται ο ανταγωνισμός για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων νοτίως της Κύπρου. Βλέποντας τις επεκτατικές τάσεις της Τουρκίας, Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος σχημάτισαν στενή στρατιωτική – οικονομική και πολιτική συμμαχία για να “αναχαιτίσουν” τις τουρκικές βλέψεις στην περιοχή.
“Την αρχή έκανε η Τουρκία. Οι χάρτες που εξέδωσε όταν μαθεύτηκε ο πλούτος των κοιτασμάτων, “παρέκαμπτε” το Καστελόριζο και εισέβαλλε στην ΑΟΖ της Κύπρου. Βέβαια η κυπριακή κυβέρνηση κήρυξε την δική της Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Ως απάντηση η Τουρκική Δημοκρατία της Κύπρου εξέδωσε τους δικούς της χάρτες, παρουσιάζοντας τις δικές της αξιώσεις. Όλα αυτά, ταυτόχρονα με την αποστολή Τούρκων εποίκων στη Βόρεια Κύπρο. Οι αληθινοί τουρκοκύπριοι δεν υπερβαίνουν το 18% του συνολικού πληθυσμού του νησιού. Και το Ισραήλ έχει εκδώσει τους δικούς του χάρτες και έχει ανακυρήξει τη δική του ΑΟΖ, ενώ ήδη η ρωσική Gazprom δραστηριοποιείται στην ευρύτερη περιοχή” – δρ. Νικολάου (επιστήμονας γεωλόγος σε μεγάλη εταιρεία με πετρέλαια), Περικλής Νεάρχου (Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας).
Οι “μισθοφόροι της θρησκείας” και ο “κοσμικός” αλ-Άσσαντ
Είναι αλήθεια πως τους τελευταίους ειδικά μήνες η κατάσταση στη Συρία έχει μονοπωλήσει σχεδόν το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας. Οι συγκρούσεις είναι καθημερινές και αποτρόπαια είναι τα εγκλήματα που διαπράττονται και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός και οι ισλαμιστές μαχητές / μισθοφόροι του χάνουν διαρκώς. Την ίδια στιγμή ετοιμάζεται “επέμβαση” από τη Δύση και ξένες μυστικές υπηρεσίες δρούν στην περιοχή.
Ρωσία και Ιράν έχουν τεθεί απροκάλυπτα στο πλευρό της Συρίας. Στόλος του Ρωσικού Ναυτικού που είχε κατευθυνθεί στην περιοχή, απομακρύνθηκε πρό εβδομάδας. Το ίδιο και ο αμερικανικός (για την ώρα, τουλάχιστον). Η Ρωσία δεν θα εμπλακεί, πιθανότατα. Τζιχαντιστές φονταμενταλιστές καθημερινά εκπαιδεύονται και εξοπλίζονται από τη Δύση, ενώ αμερικανικές, ισραηλινές και βρεττανικές ειδικές δυνάμεις βρίσκονται σε “μαύρες αποστολές” (black-Ops). Είναι πλέον προφανές πως κάτι ετοιμάζεται στη Συρία.
“ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν συμφέρον να πέσει το καθεστώς Ασσάντ. Εάν γίνει αυτό, η Συρία διαμελίζεται στα τρία και ανοίγει ο δρόμος για το Ιράν. Πιο πιθανή δικαιολογία των ΗΠΑ για εισβολή στη Συρία, είναι το χημικό της οπλοστάσιο” – δρ. Ιωάννης Μάζης.
Οι Shahab-4, το “όπλο του θεού” και οι πυρηνικές κεφαλές…
Νοέμβριος του 2011: Έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής Πυρηνικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) αναφέρει οτι το Ιράν αναπτύσσει πυρηνικά για πολεμικούς σκοπούς. Οι σχέσεις Δύσης – Ιράν κλιμακώνονται και έκτοτε η περιοχή θυμίζει καζάνι που βράζει με υποτιθέμενους ή μη ιρανικούς διηπειρωτικούς πυραύλους Shahab-4 να στοχεύουν το Ισραήλ και βομβαρδιστικά της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας να είναι σε επιχειρησιακή ετοιμότητα να πλήξουν ιρανικούς στρατηγικούς στόχους.
Πρόσφατα αγγλική εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας ανέφερε οτι η βρεττανική κυβέρνηση προτίθεται να βομβαρδίσει με πυρηνικά μικρής ισχύος τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Ιράν. Το θέμα βρισκόταν στο “τραπέζι” των συνομιλιών ΗΠΑ, Αγγλίας και Ισραήλ εδώ και τρία περίπου χρόνια και ουδέποτε διαψεύτηκε.
“Πολύ πιθανόν μέσα στον επόμενο χρόνο να γίνει επέμβαση κατά του Ιράν. Αυτό όμως προυποθέτει την κατάλυση του φιλο-ιρανικού καθεστώτος στη Συρία. Το Ιράν όμως δεν είναι Συρία. Έχει δυνατούς συμμάχους, τη Ρωσία και την Κίνα” – δρ. Ιωάννης Μάζης
Πάντως η τελευταία έκθεση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) προειδοποιεί πως το Ιράν θα έχει παρασκευάσει τα πρώτα του όπλα μαζικής καταστροφής, μέχρι τον Απρίλη του 2013. Αυτή η εξέλιξη ενδέχεται να κινητοποιήσει εσπευσμένα Η.Π.Α. και Ισραήλ που εδώ και δύο χρόνια είναι με το δάκτυλο στην σκανδάλη καθώς εδώ και λίγους μήνες έχει γίνει έκρυθμη η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και οι καθημερινές πλέον εξελίξεις επιδεινώνουν τη κατάσταση.Η εν λόγω έκθεση υποστηρίζει πως τρία εργοστάσιά του Ιράν έχουν προχωρήσει στον εμπλουτισμό ουρανίου και σύντομα θα είναι σε θέση να κατασκευάσει τουλάχιστον 10 πυρηνικές κεφαλές.
Ο ρόλος του “Μεγάλου Κουρδιστάν” στην περιοχή – ποιοί το θέλουν, ποιοί το φοβούνται και γιατί
Τους τελευταίους ιδιαίτερα μήνες, παρατηρούμε μια αξιόλογη “δραστηριότητα” στο κουρδικό ζήτημα. Μάλιστα, προ μηνός οι Κούρδοι αντάρτες της Συρίας αποφασίζουν τελικά να συνταχθούν στο πλευρό των καθεστωτικών δυνάμεων, στρέφοντας τα όπλα κατά της συριακής αντιπολίτευσης και του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Το γεγονός οτι οι Κούρδοι της Συρίας αποτελούν περίπου το 9% του συριακού πληθυσμού (2 εκατομμύρια), αλλάζει όλα τα γεω-στρατιωτικά δεδομένα στην περιοχή.
Λόγος η επίθεση ισλαμιστών ανταρτών του Συριακού Ελεύθερου Στρατού στην συνοριακή κουρδική πόλη Ras al-Ain. Μέχρι πρόσφατα οι Κούρδοι της Συρίας απλά δεν ήθελαν να αναμειχθούν στον συριακό εμφύλιο, κρατώντας έτσι ουδέτερη στάση. Τώρα όμως που όλα δείχνουν οτι οι κυβερνητικές δυνάμεις επικρατούν, οι Κούρδοι μπαίνουν δυναμικά στο παιχνίδι. Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να επηρεάσει άμεσα την πολιτική-στρατιωτική κατάσταση στην Συρία, μιάς και είναι πιθανόν το καθεστώς Άσσαντ να “δωροδοκήσει” τους Κούρδους μαχητές με ανεξαρτησία ή χρήματα.
Οι εξελίξεις στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας δεν είναι αξιόλογες. “Οι Κούρδοι αποφάσισαν να απέχουν από τις τουρκικές εκλογές. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς είναι τόσο πολλοί που εάν κατέβαινε κουρδικό κόμμα, θα έκανε μέχρι και κυβέρνηση!” – Αντώνης Δεριζιώτης (λέκτορας στο Τμήμα Ασιατικών Σπουδών, ΕΚΠΑ)
Οι περισσότερες χώρες που εμπλέκονται στο γεωπολιτικό παιχνίδι της Μέσης Ανατολής στηρίζουν τον αγώνα των Κούρδων. Ένα “Μεγάλο Κουρδιστάν” και μιά αποδυναμωμένη Τουρκία θα συνέφερε πολλούς, καθώς “η Τουρκία παίζει το νεοοθωμανικό της χαρτί, θέλοντας να κυριαρχήσει στην Μέση Ανατολή. Ο νεο-οθωμανισμός του κ. Ταγιπ Ερντογάν, δε θα περάσει!” – Φραγκούλης Φράγκος (πρώην Αρχηγός του ΓΕΣ, πρώην Υπουργός Εθνικής Άμυνας)
“ΗΠΑ, Ρωσία, Σαουδική Αραβία και ΕΕ στηρίζουν τους Κούρδους. Μέχρι και το Ισραήλ το κάνει, παρέχοντάς τους βάση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και στρατόπεδα εκπαίδευσης. Κατά πάση πιθανότητα, το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα να συνενώσει Τουρκία – Ιράν. Μπορεί όμως η κοινή φυλετική καταγωγή Κούρδων – Ιρανών να επικρατήσει. Σίγουρα, παίζεται μεγάλο παιχνίδι εκεί κάτω.” – Ιωάννης Μάζης
Αυτό είναι το προφανές, οτι παίζεται μεγάλο παιχνίδι στις πλάτες του κουρδικού λαού. Πολλοί θέλουν την “ανάσταση” του Κουρδιστάν, βλέποντας τη συνεχή αύξηση της τουρκικής ισχύς. Το όλο διπλωματικό “παιχνίδι” βασίζεται πάνω στην βασική αρχή της ισορροπίας δυνάμεων. Και η ισορροπία δυνάμεων είναι κάτι απαραίτητο για την εν λόγω περιοχή.
“Η τρομοκρατία είναι ο πόλεμος των φτωχών και ο πόλεμος είναι η τρομοκρατία των πλούσιων.” – Peter Ustinov
Συμπεράσματα
Μελετήσαμε την νέα πολιτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σε κάθε μια ξεχωριστά, μετά το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης. Είδαμε τις εστίες εντάσεως στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Τέλος, αναλύσαμε τις δυναμικές που αναπτύσσονται στην περιοχή και τολμήσαμε κάποιες προβλέψεις για τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται. Το συμπέρασμα είναι οτι δεν υπάρχει κάποια κοινή γραμμή μεταξύ των χωρών – παραγόντων λόγω της πολυπλοκότητας της περιοχής και οτι οι ισορροπίες είναι πλέον ιδιαίτερα εύθραυστες. Αρκεί πλέον ένα απλό γεγονός, για να εκραγεί η ευρύτερη περιοχή.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου