γραφει ο Παπαδομανωλάκης Παναγιώτης:
Σύγκρουση δύο παντελώς διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών κόσμων θεωρήθηκε η εκλογική μάχη Ομπάμα-Ρόμνεί. Οι έντονες διαφορές τους στην οικονομική, εξωτερική και κοινωνική πολιτική, καθώς και το ξεχωριστό προφίλ του καθενός από τους υποψηφίους δεν έμοιαζαν σχεδόν σε τίποτα το ένα με το άλλο Η πόλωση ανάμεσα στο εκλογικό σώμα ήταν επόμενη με τους αναμετρηθέντες να δίνουν μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή για τις πολιτείες-κλειδιά, την ίδια ώρα που λαοί ολόκληροι ανέμεναν τον νικητή που θα καθόριζε στο εξής την εξωτερική γραμμή του Λευκού Οίκου.
Παρά το αρχική πεποίθηση ότι η νίκη του νυν προέδρου θα ήταν για αυτόν μια υπόθεση εύκολη, στη συνέχεια οι δημοσκοπήσεις τους έφεραν πολύ κοντά στα ποσοστά του, ενώ σε κάποιες ο χαμένος των εκλογών εμφανιζόταν να βγαίνει μπροστά μετά τη χλιαρή του εμφάνιση στο πρώτο ντιμπέιτ. Στο δεύτερο όμως ντιμπέιτ ο Ομπάμα κερδίζει της εντυπώσεις και παίρνει οριστικά κεφάλι μέχρι και τη τελική του νίκη την ημέρα των εκλογών.
Τα προφίλ των δύο υποψηφίων
Ο πρόεδρος Ομπάμα από την προηγούμενη αναμέτρηση του 2008, θεωρήθηκε η “ενσάρκωση του αμερικάνικου ονείρου”. Παιδί φτωχής κενυάτικης οικογένειας που κατάφερε να γίνει ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος των ΗΠΑ και να δώσει ελπίδα για μία συνολική αλλαγή πολιτικής μετά τη συντηρητική διακυβέρνηση Μπους.
Συμβόλιζε την ελπίδα για μια συνολική αλλαγή πολιτικής με έντονο προοδευτικό στοιχείο, ενώ δεν έχει διστάσει να παραδεχτεί ότι έχει κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών. Αναδείχτηκε με μια ειρηνιστική ρητορική, υποσχόμενος πως θα βάλει ένα τέλος στους δαπανηρούς πολέμους των Ηνωμένων Πολιτειών, μια υπόσχεση που του καταλογίζεται πως δεν τήρησε ποτέ.
Σωστά έχει διαπιστωθεί πως δεν είναι μικρό κατόρθωμα να εκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ με το μεσαίο σου όνομα να είναι Χουσεϊν, μετά την διακυβέρνηση του “ σοκ και δέος” και του “ιερού πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Παρά ταύτα ο Ομπάμα κατάφερε να είναι ο πρώτος αφρο-Αμερικανός πρόεδρος που πέρασε ποτέ στην ιστορία των ΗΠΑ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι ιδιαιτέρως αγαπητός στους συμπατριώτες του αφρο-Αμερικανούς και σε άλλες μειονότητες, όπως οι ισπανόφωνοι. Έκπληξη μάλιστα προκαλεί η έρευνα του ινστιτούτουWilliams και του Gallup ότι οι ομοφυλόφιλοι ψηφοφόροι ψήφισαν Ομπάμα σε ποσοστό 3:1, καθώς ο ίδιος είχε δηλώσει στο δίκτυο ABC υπέρ του γάμου μεταξύ ζευγαριών του ιδίου φύλου. Ακόμα νικητής των αμερικανικών εκλογών φαίνεται να κατέκτησε και ψήφο προτίμησης από το γυναικείο φύλο που θεώρησε ότι η ρητορική του αντιπάλου του για την απαγόρευση των εκτρώσεων φαλλοκρατική και περιοριστική των ελευθεριών του.
Στην αντίπερα ιδεολογική όχθη ο Μιτ Ρόμνεϊ λανσαρόταν ως ο άνθρωπος της αγοράς, γόνος πλούσιας οικογένειας με εμπειρία στον επιχειρηματικό χώρο που κατείχε το “μυστικό” της επίλυσης όσων προβλημάτων δεν έλυσε ο Ομπάμα απογοητεύοντας πολλούς παλαιούς του ψηφοφόρους.
Προεκλογικά στράφηκε εναντίον της κυβερνητικής μεταναστευτικής πολιτικής νομιμοποίησης μεταναστών. Κατηγορήθηκε μάλιστα για τη στροφή που έκανε στο κόμμα του προς τα ακροδεξιά με σκοπό να προσεγγίσει τους πλέον συντηρητικούς Αμερικάνους ψηφοφόρους. Οι θέσεις του για απαγόρευση των εκτρώσεων τον οδήγησαν στο να χάσει την μεγάλη μερίδα των γυναικών ψηφοφόρων, ενώ φαίνεται να ψηφίστηκε κυρίως από λευκούς άνδρες.
Σε περίπτωση που εκλεγόταν ο Ρόμνεϊ θα ήταν ο πρώτος Μορμόνος που καταλαμβάνει το προεδρικό αξίωμα Προτιμήθηκε από το ιδιαίτερα θρησκευόμενο πλήθος που στράφηκε κατά της στάσης του Ομπάμα για διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Γεγονός είναι όμως, σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, ότι η αμερικανική κοινή γνώμη δεν θα έβλεπε με καλό μάτι κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με την εταιρία δημοσκοπήσεων Gallup το 22% των Αμερικανών δεν θα ψήφιζε μορμόνο πρόεδρο, καθώς οι πιστοί του δόγματος των “Αγίων των Τελευταίων Ημερών” θεωρούνται συχνά ως άνθρωποι συντηρητικοί, πολλές φορές με ρατσιστικές διαθέσεις, αλλά και μία τάση προς τη συνομωσιολογία.
Ο πολυεκατομμυριούχος υποψήφιος δεν κατάφερε να πιάσει το παλμό του μέσου Αμερικανού πολίτη και αυτό λόγω της απροκάλυπτης διαφήμισης της οικονομικής του κατάστασης, όπως τα αυτοκίνητα κάντιλακ της οικογένειας του, σε μια καθόλου καλή οικονομική περίοδο για τις ΗΠΑ.
Οικονομική πολιτική
Το μείγμα οικονομικής πολιτικής των δυο υποψηφίων ήταν επίσης εμφανώς εκ διαμέτρου αντίθετο με τον Ομπάμα να θέλει κρατικοποίηση και τον Ρόμνεϊ ενίσχυση των τραπεζών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι χορηγοι του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου ήταν η Goldman Sachs και η Bank of America.
Στον τομέα της φορολόγησης ο Ομπαμα πρότεινε αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τα δύο ανώτερα οικονομικά στρώματα σε 36-39% αντίστοιχα. 5% αύξηση της φορολογίας εσόδων κεφαλαίου. 30% φορολογία των ετήσιων εισοδημάτων πάνω του ενός εκατομμυρίου και μείωση του φορολογικού συντελεστή των επενδύσεων. Αντίθετα ο Ρόμνεϊ προτείνει μείωση κατά 20% του συντελεστή των έξι φορολογικών κλιμακίων(28-35% δηλαδή του ανωτέρου κλιμακίου και μόλις 8-10% του κατωτέρου).
Στο προεκλογικό κατηγορητήριο του αρχηγού των Ρεπουμπλικανών εναντίον του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών εμφανιζόταν η κατηγορία πώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια συνθλίφτηκε η μεσαία τάξη. Σύμφωνα όμως με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας επί των ημερών Ομπάμα δημιούργησε 171.000 νέες θέσεις εργασίας, ενώ η ανεργία του Σεπτεμβρίου έπεσε στο χαμηλότερο ποσοστό από τον Ιανουάριο του 2009 όταν ανέλαβε τη προεδρία, γεγονός που έσπευσε να εκμεταλλευτεί με σχετική ανακοίνωση λίγες μέρες πριν τις εκλογές(σύμφωνα με μερίδα των Ρεπουμπλικανών τα στοιχεία ήταν μαγειρεμένα με σκοπό την ενίσχυση του κυβερνητικού προφίλ).
Εξωτερική πολιτική
Το όραμα του προέδρου των ΗΠΑ ήταν από τη πρώτη στιγμή ο τερματισμός των πολέμων σε Ιρακ και Αυγανιστάν. Η επιτυχία της εξόντωσης του Οσάμα Μπίν Λάντεν του έδωσε ένα μεγάλο προβάδισμα στο τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Εμφανίστηκε εμφανώς πιο διαλλακτικός στα μουσουλμανικά κράτη και λιγότερο “πολεμοχαρής” από τον αντίπαλό του. Κρατάει αποστάσει από τα ισλαμικά καθεστώτα της “αραβικής άνοιξης”, χωρίς όμως να έρχεται σε ρήξη μαζί του. Αντίθετα προωθεί τον “εκδημοκρατισμό” τους, δηλαδή μια ειρηνική δυτικοποίησή του. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του πως το νέο καθεστώς της Αιγύπτου, δεν συγκαταλέγεται ούτε στους εχθρούς, ούτε στους φίλους των ΗΠΑ. Για στάση αυτή χαίρει και η Τουρκία, η οποία επιθυμεί τη κηδεμονία των κρατών αυτών, για το λόγο αυτό και η Άγκυρα πανηγύρισε δεόντως την επανεκλογή του. Ακόμα από τα παραπάνω κράτη εκτιμάται θετικά ο δισταγμός του να στηρίξει το Ισραήλ σε μια πολεμική σύρραξη με το Ιράν και οι προσπάθειες του να εκτονώσει το κλίμα στη Μέση Ανατολή.
Όμως και στο μέτωπο με τη Ρωσία έχει ρίξει του τόνους ο Ομπάμα που προσπαθεί μαζί με τον Ρώσο πρόεδρο να αμβλυνθούν οι σχέσεις των δύο χωρών και να προχωρήσουν τα βήματα για περισσότερη συνεργασία. Σύμφωνα ακόμα με τον διευθυντή του κέντρου Καρνέγκι στη Μόσχα. Ντμίτρι Τρένιν και το ρωσικό Κρεμλίνο ακόμα ικανοποιήθηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μάλιστα “ψήφισε” Ομπάμα από τη πρώτη στιγμή σε μια συνέντευξη αμέσως μετά από την ορκωμοσία του σαν πρόεδρος της Ρωσίας:
«Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είναι ένας έντιμος άνθρωπος που θέλει πραγματικά να αλλάξει πολλά προς το καλύτερο. Μία προεδρία Ρόμνεϊ θα διεύρυνε το ρήγμα σχετικά με την αντιπυραυλική άμυνα που οι ΗΠΑ αναπτύσσουν στην Ευρώπη».
Στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και ο ευρωπαϊκός νότος που θεωρεί ότι η γεωοικονομική διαμάχη ΗΠΑ-Γερμανία ενδέχεται να τους απαλλάξει από τη σκληρή λιτότητα που τους έχει επιβάλει η Μέρκελ, η οποία φαίνεται να βρήκε το “δάσκαλο” της στο πρόσωπο του προέδρου της Αμερικής.
Σε απόλυτη αντιδιαστολή με την ατζέντα των Δημοκρατικών, ο Μιτ Ρόμνει δεν δείχνει καμία διάθεση οποιασδήποτε σχέσης με τον “ισλαμικό εξτρεμισμό” και κατηγορεί τον αντίπαλό του για τα καταστροφικά αποτελέσματα της “αραβικής άνοιξης”. Η δολοφονία μάλιστα του Αμερικανού πρέσβη στη Λιβύη ευνόησε αυτού του είδους την επιχειρηματολογία, που έλεγχε την στάση του προέδρου ως παθητική και αποστασιοποιημένη Ταυτόχρονα το πρόγραμμα των Ρεπουμπλικάνων επιζητεί μια αναζωπύρωση των διαχρονικών σχέσεων με το Ισραήλ που πάγωσαν επί προεδρίας του προέδρου Ομπάμα, λόγω της διστακτικότητας του να προχωρήσει σε πολεμική σύρραξη με το Ιράν σε περίπτωση που αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Αντίθετα ο Ρόμνει εμφανίστηκε αποφασισμένος να λάβει “οποιοδήποτε μέτρο” για να αποφευχθεί το εν λόγω σενάριο”.
Και η Ρωσία όμως απευχόταν την εκλογή των Ρεπουμπλικανών. Ο Ρώσος πρόεδρος αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπάρχει περίπτωση αναθέρμανσης των σχέσεων των δύο χωρών, αλλά μάλλον έντασης, εμφανίζεται ενοχλημένος για το ότι Ρόμνεϊ θεωρεί τη Ρωσία τον νούμερο ένα κίνδυνο για τις ΗΠΑ.
Σε απόλυτη αντίθεση με την περίπτωση του αντιπάλου του, ο Μίτ Ρόμνεϊ στηρίχθηκε περισσότερο από τη ¨βόρεια συμμαχία” της Ευρώπης και ιδιαίτερα από τη Γερμανία. Ενδεικτικά, στη προεκλογική του εκστρατεία υπήρξε χορηγός ηDeutsche Bank, υποστηρίζοντας την κοινή οικονομική πολιτική διάσωσης των τραπεζών, ιδιωτικοποιήσεων και δημοσιονομικής λιτότητας.
Ελλάδα
Η πλειονότητα των Ελλήνων της Αμερικής στήριξε ανοιχτά την επανεκλογή των Δημοκρατικών Ο επικριτικός τόνος του Μιτ Ρόμνεϊ με το σύνθημα 'για να μην γίνουμε Ελλάδα” τον έκανε αντιπαθεί στο ελληνοαμερικανικό εκλογικό κοινό που έτσι και αλλιώς από της προηγούμενες εκλογές είχε δείξει προτίμηση στο πρόσωπο του Μπαρακ Ομπάμα.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το σύνολο σχεδόν του ντόπιου πολιτικού κόσμου και της Ελληνικής κοινής γνώμης. Οι πιέσεις που ασκεί το τελευταίο καιρό ο ”πλανητάρχης” στη πολιτική λιτότητας της Μέρκελ τον έκανε να φαίνεται ιδιαίτερα συμπαθής στον ελληνικό λαό, που ελπίζει σε μια χαλάρωσης της δημοσιονομικής λιτότητας που επιβάλει η Γερμανία.
Η επόμενη μέρα για τον νικητή των εκλογών
Ο νικητής των αμερικανικών εκλογών, έχει πολύ δρόμο μπροστά του να αποδείξει ότι άξιζε τη ψήφο του αμερικανικού λαού. Η επόμενη μέρα με το ενδεχόμενο πολεμικής σύγκρουσης στη Μ. Ανατολή, οι ανεξέλεγκτες διαστάσεις που ενδέχεται να πάρει το πείραμα της “αραβικής άνοιξης” , καθώς και το ζήτημα του χρέους και της ύφεσης στην απέναντι ήπειρο, θα κρίνει την αποτελεσματικότητα του Αμερικάνου προέδρου καθώς ο Μπάρακ Ομπάμα καλείται να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που δεν τόλμησε να να υλοποιήσει κατά τη προηγούμενή του θητεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου